عسل کوهستانی پایان فصل — برداشت شهریور ۱۴۰۴

مجموع قندهای طبیعی اصلی شهد است. بالاتر بودن از حداقل استاندارد، یکی از نشانه‌های رسیدگی و کیفیت ترکیب قندی عسل است؛ این آزمون به‌تنهایی اصالت را ثابت نمی‌کند.

باید پایین باشد. عدد کمتر معمولاً با رسیدگی بهتر عسل و نبود شکر افزوده سازگار است، اما برای داوری قطعی درباره اصالت باید مجموعه آزمون‌ها دیده شود.

فعالیت آنزیم حساس به گرما را می‌سنجد. عدد بالاتر از حداقل، نشانهٔ خوبی از تازگی و ندیدن حرارت شدید است.

همان شاخص فعالیت آنزیمی عسل برحسب DN است. هرچه از حداقل بالاتر باشد، عسل از نظر تازگی و حفظ آنزیم‌ها وضعیت بهتری دارد.

اسیدآمینهٔ طبیعی عسل و شاخص رسیدگی آن است. مقدار بالا نتیجه‌ای مثبت است، ولی منشأ دقیق گل را مشخص نمی‌کند.

با ماندن طولانی یا حرارت زیاد افزایش می‌یابد. عدد پایین یعنی عسل تازه‌تر است و آسیب حرارتی کمی دیده است.

گروهی از ترکیبات گیاهی مرتبط با ظرفیت آنتی‌اکسیدانی‌اند. عدد بالاتر از مرجع آزمایشگاه، از نظر ترکیبات گیاهی نتیجه‌ای مثبت است.

توان نمونه برای خنثی‌کردن رادیکال‌های آزاد در آزمون آزمایشگاهی است؛ این عدد به معنی درمان بیماری یا جایگزینی دارو نیست.

فعالیت آنزیمی مرتبط با تولید تدریجی پراکسید هیدروژن را نشان می‌دهد. نتیجه باید با حد مرجع همان آزمایشگاه مقایسه شود؛ عدد برابر مرز، بالاتر از مرز محسوب نمی‌شود.

آب موجود در عسل است. پایین‌بودن از سقف مجاز، خطر تخمیر را کمتر و ماندگاری را بیشتر می‌کند.

بخشی از مواد معدنی طبیعی حاصل از شهد و منبع گیاهی را نشان می‌دهد. قرارگرفتن در حد استاندارد بخشی از کنترل کیفیت است.

جمع‌بندی داخلی آزمایشگاه از چند ویژگی نمونه در مقیاس ۱ تا ۴ است؛ عدد بزرگ‌تر در همین مقیاس بهتر است.

امتیاز آزمایشگاهی فعالیت‌های زیستی در مقیاس ۱ تا ۴ است و نباید به‌عنوان ادعای درمان، نسخه پزشکی یا تضمین اثر بالینی تفسیر شود.