عدد هر شاخص و حد مرجع آزمایشگاه کنار آن آمده است؛ توضیح زیر میگوید این عدد در عمل چه معنایی دارد.
مجموع قندهای طبیعی اصلی شهد است. بالاتر بودن از حداقل استاندارد، یکی از نشانههای رسیدگی و کیفیت ترکیب قندی عسل است؛ این آزمون بهتنهایی اصالت را ثابت نمیکند.
۰٫۶ g/100 (حد مجاز کمتر از ۵)
باید پایین باشد. عدد کمتر معمولاً با رسیدگی بهتر عسل و نبود شکر افزوده سازگار است، اما برای داوری قطعی درباره اصالت باید مجموعه آزمونها دیده شود.
فعالیت آنزیم حساس به گرما را میسنجد. عدد بالاتر از حداقل، نشانهٔ خوبی از تازگی و ندیدن حرارت شدید است.
۶۰ DN (حد مرجع بیشتر از ۸)
همان شاخص فعالیت آنزیمی عسل برحسب DN است. هرچه از حداقل بالاتر باشد، عسل از نظر تازگی و حفظ آنزیمها وضعیت بهتری دارد.
۱۲۴۰ mg/kg (حد مرجع بیشتر از ۱۸۰)
اسیدآمینهٔ طبیعی عسل و شاخص رسیدگی آن است. مقدار بالا نتیجهای مثبت است، ولی منشأ دقیق گل را مشخص نمیکند.
۷ mg/kg (حد مجاز کمتر از ۴۰)
با ماندن طولانی یا حرارت زیاد افزایش مییابد. عدد پایین یعنی عسل تازهتر است و آسیب حرارتی کمی دیده است.
۱۱۰۰ mg/kg (حد مرجع آزمایشگاه بیشتر از ۲۰۰)
گروهی از ترکیبات گیاهی مرتبط با ظرفیت آنتیاکسیدانیاند. عدد بالاتر از مرجع آزمایشگاه، از نظر ترکیبات گیاهی نتیجهای مثبت است.
توان نمونه برای خنثیکردن رادیکالهای آزاد در آزمون آزمایشگاهی است؛ این عدد به معنی درمان بیماری یا جایگزینی دارو نیست.
۲ mU/ml (حد مرجع آزمایشگاه بیشتر از ۲)
فعالیت آنزیمی مرتبط با تولید تدریجی پراکسید هیدروژن را نشان میدهد. نتیجه باید با حد مرجع همان آزمایشگاه مقایسه شود؛ عدد برابر مرز، بالاتر از مرز محسوب نمیشود.
۱۶٪ (حد مجاز کمتر از ۲۱٪)
آب موجود در عسل است. پایینبودن از سقف مجاز، خطر تخمیر را کمتر و ماندگاری را بیشتر میکند.
بخشی از مواد معدنی طبیعی حاصل از شهد و منبع گیاهی را نشان میدهد. قرارگرفتن در حد استاندارد بخشی از کنترل کیفیت است.
۳٫۲ از ۴
جمعبندی داخلی آزمایشگاه از چند ویژگی نمونه در مقیاس ۱ تا ۴ است؛ عدد بزرگتر در همین مقیاس بهتر است.
۱٫۸ از ۴
امتیاز آزمایشگاهی فعالیتهای زیستی در مقیاس ۱ تا ۴ است و نباید بهعنوان ادعای درمان، نسخه پزشکی یا تضمین اثر بالینی تفسیر شود.
